Wiem, że Ten, który pozostaje nieporuszony, zstępuje.
Wiem, że Ten, który jest niewidzialny, ukazuje mi się.
Wiem, że Ten, który pozostaje oddzielony od wszelkiego stworzenia, bierze mnie w Siebie i ukrywa mnie w swoich ramionach.
I jestem zupełnie poza całym światem.

Jednak ja, tak śmiertelny, tak bez znaczenia w świecie, kontempluję w sobie całkowicie Stworzyciela świata.
I wiem, że nie umrę,
bo jestem wewnątrz życia,
i że mam całe życie, które całkowicie wypływa
z mojego wnętrza.
On jest w moim sercu;
Przebywa w Niebiosach;
Zarówno tu, jak i tam Jego widok jest dla mnie jednakowo oślepiający.
Lecz w jaki sposób wszystko to się dzieje?
Jak dokładnie mogę to pojąć?

(Z dzieła "Hymny miłości Bożej")