pustelnica.pl

Ryzyko i pomyłki to naturalna i normalna rzecz. Natomiast chorobliwy lęk przed ich konsekwencjami – już nie. Życie to przecież także porażki i straty. Nie robiąc nic wcale nie przyczyniamy się do własnej większej szczęśliwości. A tak ludzie lękający się podejmowania decyzji zdają się myśleć. Kiedy spotykam trzydziesto- czy trzydziestokilkulatkę, która nie może się zdobyć na ostateczną decyzje ukierunkowującą jej życie czuję się bezradna. Takim ludziom bowiem często nie sposób pomóc. Ich życiem – choć żaden się do tego nie przyzna – po prostu rządzi strach.

Takie postępowanie ma jeszcze jedną głębszą przyczynę: brak wiary. Pan Bóg dla takich osób jest de facto ideą, a nie kimś obecnym w ich życiu. Nawet jeśli wydaje im się, że prowadza głębokie życie religijne. W dzisiejszym czytaniu mszalnym ze Starego Testamentu czytamy słowa samego Pana:

Tak mówi Pan, twój Odkupiciel, Święty Izraela: Jam jest Pan, twój Bóg, pouczający cię o tym, co pożyteczne, kierujący tobą na drodze, którą kroczysz. (Iz 48,17)

Tylko, że oni w to nie wierzą! Nie wierzą, że Pan jest ich, że nimi kieruje. Swoim brakiem decyzji i bojaźliwością udowadniają, że jest dla nich pozaświatowym bytem, którego podejrzewają o obojętność na ich los. Nie wiadomo czego oczekują. Często wypatrują jakichś „cudownych” znaków. Chcieliby żeby Bóg udowodnił im, że gwarantuje, że jak wybiorą to czy tamto to „wszystko będzie dobrze”. Gdzie tu wiara? Poza tym czy Pan obiecywał, że życie będzie pasmem pociech i nieustającego dobrostanu psychicznego czy materialnego?

W Ewangelii Pan Jezus porównuje pokolenie, do którego przemawia do dzieci, które zamiast dołączyć do innych przygadują im, „przymawiają” (Mt 11, 16-19). Nie inaczej z cierpiącymi na nieustanne wahania i rozterki. Są wiecznie nieszczęśliwi i wybrzydzający. Człowiek jednak by być szczęśliwy i zrównoważony musi wiedzieć kim jest, a naszą tożsamość określają właśnie dokonywane wybory. Jeśli ich brak człowiek jest wiecznie niedorobiony, nieukształtowany, nie może dojrzewać.

Drzewa wzrastając kierują się ku niebu, a nie płożą. Ci, którzy uciekają przed wyborami, które stoją przed nimi są niczym zamarłe, skarlałe drzewa. Ptaki niebieskie się w nich nie zagnieżdżą…

Zatem – odwagi!!! Pan Was kocha i zależy Mu na Was!